داشتم به این فکر میکردم که چرا ما آدما اینقدر حرص می‌خوریم؟! برای همه چیز حرص می‌خوریم! برای چیزایی که داریم.. برای ِ چیزایی که نداریم.. چرا آخه؟ خودمون هم خوب می‌دونیم اگه به اون چیزی هم که دوست داریم برسیم باز هم یه چیز ِ دیگه هست که دوست داشته باشیم بهش برسیم. یعنی همیشه یه چیزی هست که دور از دسترس ِ ما باشه و فکر و ذهنمون رو به خودش مشغول کنه. خب که چی؟ چرا به همین چیزی که الان هستیم و داریم راضی نمی‌شیم؟ چرا با همین خودمون رو شاد نمی‌کنیم؟ همیشه چیزی رو می‌خوایم که نیست!

همش غم و حسرت! حسرت ِ نداشته‌ها… حسرت ِ نبودن‌ها…

حسین‌پناهی خوب گفته بود که: « اگر ردّ ِ پای ِ دزد ِ آرامش و سعادت را دنبال کنیم سرانجام به خودمان خواهیم رسید.»

کاش همیشه راضی بشیم به چیزی که هستیم و داریم.

یه روز صبح از خواب بیدار شیم و بگیم:

سلام ای همه‌ی داشته ها !