این پُست رو پارسال نوشتم … دیدیم حرفام تغییری نکرده پس دوباره آپش میکنم

هشت سال گذشت

هشت سال از ۱۹شهریور ۱۳۸۰

هشت سال از پرواز هواپیمایی از باند ِ فرودگاه مهرآباد که منو از ۱۳ سال خاطره جدا کرد

از ۱۳ سال آدمایی که نقاش ِ خاطراتم بودن

از ۱۳  سال ایران

از ۱۳ سال تهران

سخت بود… سخت بود در عرض ِ یک هفته کل ِ جریان ِ زندگیت بریزه به هم… به طوری که اصلا وقت نکنی در موردش واکنش نشون بدی

و تازه ساعت ِ ۵ بعداز ظهر، وقتی که تو سالن فرودگاه مهرآباد وایسادی و عزیز ترین موجودات ِ زندگیت دارن فشارت میدن و اشکاشونو با شونه هات پاک میکنن می فهمی که: ” آره مرسده… انگار جدی جدی داری میری! ” اما هنوز هم لبخند ِ پت و پهنی تحویلشون میدی و میگی: اینکارا چیه؟ من زود برمیگردم خب!”

و بی اعتنا به اونا که میخونن:

ای پرنده ی مهاجر
سفرت سلامت اما
به کجا میری عزیزم؟

قفسه تموم دنیا

چقدر سخته ساعت ِ ۷ شب از پشت ِ شیشه های ِ هواپیما با تهران وداع گفتن

وقتی خونه شده بود مثل جهنم
ما با ویزای بهشت بریدیم از هم

چقدر سخته نتونی از هم خاطره ای هات خدافظی کنی!!! از هم کلاسی هات… از صمیمی ترین دوستت

(۳ ماه بعد بهش زنگ زدم که گفت وقتی توی ِ صف، اسممون رو گفتن که تو یه کلاس افتادیم خیلی خوشحال شده بود اما وقتی غیبت هام زیاد شد خیلی غصه خورد)

هشت سال پیش فکرشو هم نمیکردم روزی می رسه که عذاب آورترین سوالی که ازم میپرسن اینه:” کی میای ایران؟”

توی خونمون به ما میگن فراری
توی غربت دم به دم انگشت نگاری

کی میدونه تلخ ترین دروغی که گفتم دروغ ِ سیزده ِ نوروز ِ ۸۷ بود؟ اینکه دارم میام ایران! اینکه هواپیمام میشینه رو باند ِ همون فرودگاهی که منو با یه کوله پشتی ِ سیاهرنگ راهی ِ غربت کرد…غربتی که امروز ۸ساله شد

باورم نمیشه من ۱۳ سال رو تو یه کوله پشتی جا داده باشم

ناراحتم.. ناراحتم از اینکه چرا اونطور که باید ازش خدافظی نکردم.. چرا اینقدر راحت ازش جدا شدم؟ چرا فکرشو نکردم که روزی برام میشه حسرت و آرزو؟ کاش یه دل ِ سیر نگاش میکردم…کاش یه دل ِ سیر میگشتمش… کاش گوشه گوشه شو ثبت میکردم…

سخته و شاید درک نکنی چی میگم…

آخرش یه روزی هجرت در خونتو میکوبه
تازه اون لحظه میفهمی همه آسمون غروبه

شاید اونموقع حرف ِ منو بفهمی

هشت ساله ندیدمش… ازش یه مشت خاک دارم فقط

سخته وقتی دلتنگی ِ این خاک توی لحظه هام می شینه

چند سال دیگه میبینمش؟

نمی دونم

دلخوشیم به این که شاید سحرو یه روز ببینیم